a.سلام....شاید از رو بیکاری شاید بی عاری شاید بهونه های الکی این روزای دلم....تصمیم گرفتم بنویسم....اما نمیدونم از چی!!!یا از کی؟!
تنهایی ؟! اونم تو اوج شلوغی آدما...تو اوج ابراز احساسات گنگشون.....تو بودنای بی دلیلشون.....آخ که چقدر دلم پره!!؟ از کجاش واست بگم بهتره؟؟
از لبخندای خشکی که ماسیده رو لباشون!؟ یا از نگاه منتظر بیرحمشون؟! آخ که چقدر دلم گرفته........چقدر دلم میخواد حرف بزنم اما با کی نمیدونم .. از چی

نمیدونم....! فقط کاش ..بین ما این همه فاصله نبود!! تقصیر کسی نیست.
چطوره از دلتنگیام بگم؟! دلتنگی واسه روزای که انقدر آروم گذشتن که حتی فرصت نکردم حسشون کنم.....دلتنگی واسه کسایی که عزیز شدن انقدر که

دوریشون شده بود کابوس هر شبم....اما دورشون کردم...شدم تعبیر کابوسم....ولی تقصیر من نبود!!؟
از مدرسه بگم؟نه اونم تا 1 ماه دیگه تموم میشه منو میزاره با یه عالمه خاطره...تلخ و شیرین...یه دلتنگی به همه ی دلتنگیام اضافه میشه! خدا رحمم کنه...!
اوه الان که فکر میکنم میبینم چقدر خاطره دارم از تک تک آدمای اون مدرسه...از کسایی که تو شادیشون گاهی وقتا از خودشون شادتر بودم...!
تو ناراحتی و میون اشکاشون از خودشون ناراحت تر... آدمایی که بعضی وقتا کاراشون مثه یه پتک محکم میخورد تو سرم...شاید عادت بدی باشه ..نباید انقدر

وابسته میشدم..اما دست خودم نبود 7 سال باهاشون زندگی کردم!! این وسط حساب یه عده جدا شد .. شدن همدم و همراه....ظاهرا" که اینطور بود..باطنش و

نمیدونم..!
 از کنکور بگم....!؟ اهل تظاهر نیستم ..... نمی دونم چرا مثه بقیه واسم مهم نیست.از اینکه قبول بشم خوشحال میشم اما ناراحتیم بیشتر از خوشحالیمه!!شاید

میگی واسه اینکه درساتو نخوندی اما نه...مطمئنم حتی اگه خونده بودمم همینطور بودم....؟چرا.....! از این قسمت به بعد زندگیم اصلا" خوشم نمیاد...کاش خدا یه

فکری به حاله من کنه!!!!

خلاصه اینکه....اینجا همه چی شلم شورباس....خودمو سپردم به تقدیر... واسه تمام همسنام تو اون مدرسه هم ,آرزوی موفقیت دارم ,واسه تک تک شون ...

امیدوارم هر جا که میخوان قبول بشن... و منو بخاطر بدیام طی اون 7 سال ببخشن...!

**یکم سبکتر شدم...خداحافظ**